Bəzən elə olur ki, həyat elə sıxır ki, nəfəs almağa yer qalmır. Mən də uzun müddət idi ki, özümü bu dar çərçivədə hiss edirdim – iş yerindəki sonsuz təzyiqlər, evdəki anlaşılmazlıqlar, dostların yavaş-yavaş yox olması... Hamısı bir yerdə gələndə insan hardasa qaçmaq istəyir. Mən də qaçdım. Amma küçəyə yox, ekrana. Bir gün internetdə gəzərkən rastıma mostbet recenze yazısı çıxdı. Əvvəlcə heç vecimə almadım, elə bildim daha bir reklam. Amma sonra fikirləşdim: bəlkə bu, mənim o dar çərçivədən çıxmağım üçün bir qapıdır? Heç ağlıma gəlməzdi ki, bu kiçik maraq mənim üçün belə bir təcrübəyə çevriləcək.İlk dəfə qeydiyyatdan keçəndə əlim titrəyirdi. Nə bilim, bəlkə də elə heyecan idi, bəlkə də qorxu. Ekranda rəngarəng oyunlar, parıldayan animasiyalar... Hamısı bir anda məni içinə çəkdi. Düşündüm ki, bir az oynayaram, başımı dağıdar, sonra çıxaram. Amma elə olmadı. İlk oynadığım oyunlarda uduzdum. Ard-arda məğlubiyyətlər gəldi. Hər dəfə “bir də oynayım, bəlkə bu dəfə qazanaram” deyə-deyə balansım əridi. O an anladım ki, mən oyunu yox, oyun məni oynayır. Amma maraqlısı bu idi ki, uduzduqca daha çox qaçmaq istəyirdim. Reallıqdan yox, elə öz uduzmağımdan da qaçırdım. Bu hiss çox qəribə idi – sanki içinə düşdüyüm quyunun dibi görünmürdü, amma yenə də orada qalmaq istəyirdim.
Bir axşam, işdən evə qayıdanda elə bir günün ardından gəlmişdim ki, heç danışmağa belə halım yox idi. Divanda uzanıb telefonu əlimə götürdüm. Yenə həmin sayt. Yenə həmin oyunlar. Bu dəfə fərqli bir oyuna girdim – sürətli, sadə, amma çox cəlbedici. İlk cəhddə uduzdum. İkincidə də. Üçüncüdə... birdən ekranda rəqəmlər dəyişdi. Qazandım! Balansım artdı, ürəyim sürətlə döyünməyə başladı. O anki sevinci sözlə ifadə etmək çətindir – sanki bütün o ağır günlərin yükü bir anda çiynimdən düşdü. Davam etdim. Və bir neçə dəfə daha qazandım. Həmin gecə yatmazdan əvvəl düşündüm ki, bəlkə də bu, sadəcə şans deyil – bəlkə də mən nəhayət düzgün yerdəyəm. İçimdə bir “mostbet recenze” oxumuşam deyə, sanki ora məni çağırırdı. Amma indi anlayıram ki, o an məni çağıran qazanc deyildi – sadəcə bir neçə saatlıq unutmaq idi.
Sonrakı günlər də belə keçdi. Hər axşam işdən sonra telefonu götürürdüm, bir neçə oyun oynayırdım. Bəzən udurdum, bəzən uduzurdum. Amma nə vaxt uduzsam da, o kiçik qazanclar məni geri çəkirdi. Bir dəfə elə oldu ki, ard-arda üç gün uduzdum. Demək olar ki, hər şeyi itirdim. Həmin axşam özümü çox pis hiss etdim – sanki mən təkcə pul yox, həm də özümə olan inamı itirmişdim. Amma sonra fikirləşdim: axı mən bura pul qazanmaq üçün yox, qaçmaq üçün gəlmişdim. Bəs niyə indi uduzmaq məni bu qədər üzürdü? Çünki mən artıq oyuna yox, oyunun mənə verdiyi hissə bağlanmışdım. Və o hiss məni tərk edəndə, boşluq daha da böyüyürdü.
Bir gün iş yoldaşım məni qəhvəyə dəvət etdi. Uzun müddət idi ki, heç kimlə oturub ürəyimi açmamışdım. Danışdıqca danışdım – işdən, evdən, o dar çərçivədən. O, məni dinlədi, sonra güldü və dedi: “Sən sadəcə qaçırsan, amma qaçdığın yer səni daha çox yorur.” O gün evə qayıdanda telefonu əlimə götürmədim. Əvəzində pəncərəni açdım, küçəyə baxdım. Bir müddət elə sakitcə oturdum. Sonra yenə həmin sayta girdim – amma bu dəfə fərqli bir hisslə. Bir neçə oyun oynadım, uduzdum, güldüm. Çünki artıq bilirdim ki, bu, sadəcə bir oyun. Və bir neçə dəqiqəlik qaçışın sonu var.
İndi hər şeyə başqa cür baxıram. Bəli, həmin sayt hələ də var, həmin oyunlar da. Amma mən artıq ora qaçmıram – sadəcə bəzən uğrayıram. Çünki anladım ki, mostbet recenze yazıları, reklamlar, parıltılar – hamısı bir yana, əsas olan özünü itirməməkdir. O gecə qazandığım pulu xatırlayıram, amma daha çox o hissi xatırlayıram – bir anlıq da olsa, həyatın yükünü unutmaq hissini. Və bilirsiniz nə oldu? O hiss mənə özümü tapmağa kömək etdi. Çünki qaçmaq istəyəndə insan nəyəsə sığınmalıdır. Mən də sığındım – amma indi sığındığım yer ekran yox, özüməm. Əgər siz də bəzən qaçmaq istəyirsinizsə, sadəcə bir dəqiqə dayanın və soruşun: mən hardan qaçıram? Cavab bəzən oyundan da maraqlı olur.
erstellt 19. Oktober 2026 11:34
