İlk cəhdim tam bir fiyasko oldu. On manat qoydum, beş dəqiqə içində yox oldu. Bir də on manat, bir də... axşam yatanda hesabımda heç nə qalmamışdı. Özümü axmaq hiss etdim. Amma əsas məsələ pul deyildi. O bir neçə dəqiqə ərzində beynimdəki səslər susmuşdu. Reallıqdan qaçmaq üçün bir yol tapmışdım, baxmayaraq ki, bu yol məni daha da dibə çəkə bilərdi. Ertəsi gün yenidən girdim. Bu dəfə oyunları araşdırdım, strategiyalara baxdım. Və bir slotda kiçik bir uduş gəldi. Böyük deyildi, amma ürəyim yerindən oynadı. Sanki kiminsə mənə dedi: "Görürsən? Sən də qazana bilərsən."

Həftələr keçdi. Mən artıq hər axşam işdən sonra mostbet safe platformasına girirdim. Bəzən udurdum, bəzən uduzurdum. Amma hər dəfə o ekranın qarşısında oturanda dünyanın bütün problemlərindən uzaqlaşırdım. Bir gün anam zəng etdi, səsimi soruşdu. Dedim yaxşıyam. Yalan deyildi, çünki o anda həqiqətən yaxşı hiss edirdim. Oyun mənə bir növ terapiya kimi təsir edirdi. Bəli, bəlkə düzgün deyildi, bəlkə psixoloq daha yaxşı olardı, amma heç kim mənim yerimdə deyildi. Bir axşam böyük uduş gəldi. Hesabıma elə bir məbləğ düşdü ki, gözlərimə inanmadım. Əvvəlcə qorxdum, sonra güldüm, sonra ağladım. Bir neçə saat heç nə etmədim, sadəcə ekrana baxdım.

O pulu dərhal çıxartdım. mostbet safe olduğunu o zaman tam anladım, çünki heç bir problem olmadan pulu hesabıma köçürdülər. Borclarımın bir hissəsini ödədim, anama hədiyyə aldım, özümə yeni bir telefon. Amma ən əsası, o pul mənə bir az vaxt verdi. Düşünmək üçün vaxt. Və o vaxt ərzində anladım ki, mən əslində oyundan deyil, həyatdan qaçırdım. Oyun sadəcə bir qapı idi, arxasında isə mən özüm dayanırdım. Bir neçə ay sonra yenidən oynamağa başladım, amma bu dəfə fərqli bir yanaşma ilə. Artıq qaçmırdım, sadəcə əylənirdim. Bəzən az-az girirəm, kiçik məbləğlərlə oynayıram, uduramsa sevinirəm, uduzuramsa gülüb keçirəm. Çünki bilirəm ki, bu sadəcə bir oyun və mənim həyatım ondan daha dəyərlidir.

İndi geriyə baxanda o günləri xatırlayıram. O qaranlıq axşamları, ekran işığında itən saatları. Bəli, mostbet safe idi, heç bir problem yaşamadım. Amma əsas məsələ sayt deyildi. Əsas məsələ mənim özümü tapmağım idi. O oyunlar mənə bir növ güzgü oldu. Özümü gördüm, qorxularımı gördüm, ümidlərimi gördüm. Və nəticədə anladım ki, heç bir oyun, heç bir uduş, heç bir qaçış real həyatın yerini tuta bilməz. Sən sadəcə özünü aldatmış olursan. Amma bəzən insanın aldanmağa ehtiyacı olur. Bəzən insan sadəcə bir neçə saatlıq unutmaq istəyir. Və əgər bunu təhlükəsiz şəkildə edə bilirsə, bəlkə də bu o qədər də pis deyil.