O vaxt həyat yoldaşımdan ayrılmışdım, işdən çıxarılmışdım və kirayə qaldığım mənzilin sahibi hər zəng edəndə ürəyim sıxılırdı. Gecələr yata bilmirdim, gündüzlər heç nəyə gücüm çatmırdı. Bir axşam telefonumda mostbet aviator oyununun reklamına rast gəldim və nədənsə dayanıb baxdım. Nə itirəcəyim vardı ki? Elə həmin axşam qeydiyyatdan keçdim. İlk dəfə iki manat qoyub oynadım və təxminən on saniyə ərzində uduzdum. Amma qəribə idi — uduzmaq məni qorxutmadı, əksinə, beynimdə bir anlıq susqunluq yarandı. Sanki həmin on saniyə ərzində nə keçmiş, nə də gələcək vardı, sadəcə qırmızı təyyarə havaya qalxırdı və mən nəfəs almağı unudurdum.Sonra mostbet aviator mənim üçün yalnız oyun olmaqdan çıxdı. Bu, günün ən qaranlıq saatlarında açdığım bir qapıya çevrildi. İş axtarırdım, amma hər müsahibədən sonra özümü daha da kiçik hiss edirdim. Axşamlar isə telefonu əlimə götürür, balansı yoxlayır, kiçik məbləğlərlə başlayırdım. Çox vaxt uduzurdum. Bəzən udurdum. Amma əsas məsələ udmaq və ya uduzmaq deyildi — əsas məsələ o gözləmə anı idi. Təyyarə qalxır, əmsal artır, barmağım düymənin üstündə əsir. O anda beynimdəki bütün səslər susur. Keçmiş arvadımın məni tərk edərkən dediyi sözlər, atasının mənə baxan laqeyd gözləri, anamın telefonla danışarkən boğulan səsi — hamısı yox olur. Yalnız rəqəmlər qalır. Və bu, inanılmaz dərəcədə rahatdır.
Bir gecə, saat təxminən üç idi, yatmışdım, amma yuxu gəlmirdi. Divarda siçanların cızıltısı, qonşunun öskürəyi, küçədən gələn maşın səsi... Hamısı məni boğurdu. Telefonu götürdüm. mostbet aviator açıldı. Balansda cəmi beş manat vardı. Fikirləşdim ki, hamısını qoyum, nə olacaqsa olsun. Oynadım. Təyyarə qalxdı. İki x, üç x, beş x... Barmağımı çəkmədim. On x... İyirmi x... Ürəyim döyünməyə başladı. O an mən nə kirayəni, nə işsizliyi, nə də tənhalığı xatırlayırdım. Sadəcə ekranda böyüyən rəqəmə baxırdım və içimdə bir uşaq kimi sevinirdim. Sonra qırx x-də dayandım. Udum böyük deyildi, amma o gecə ilk dəfə ağladım. Ağladım, çünki bir neçə saniyə ərzində özümü yenidən canlı hiss etdim.
Səhər durub o pulu götürüb marketə getdim. Çörək, pendir, bir də özümə ucuz bir siqaret aldım. Evə qayıdarkən yol boyu gülürdüm. Nəyə güldüyümü bilmirəm — bəlkə də vəziyyətimin absurdluğuna. Amma o gündən sonra mostbet aviator mənim üçün fərqli bir şey oldu. Mən onu həyatımı dəyişəcək bir sehrli çubuq kimi görmürdüm. Sadəcə, günün sonunda oturub bir neçə dəqiqəliyə də olsa dünyadan qaçmaq üçün bir yer kimi görürdüm. Bəzən udurdum, bəzən uduzurdum. Amma hər dəfə o gözləmə anı mənə bir az da nəfəs verirdi.
Bir dəfə qardaşım mənə dedi ki, sən niyə bu şeylərlə vaxt keçirirsən, get iş tap, həyatını düzəlt. Cavab verə bilmədim. Çünki izah edə bilməzdim ki, mən iş tapmaqdan qaçmıram — mən o hissdən qaçıram ki, heç nəyə yaramıram. mostbet aviator mənə heç vaxt “sən yaxşı adamsan” demədi. Amma o, mənə hər dəfə kiçik bir qələbə şansı verdi. Və bəzən bu kiçik şans böyük bir ümidsizliyi bir gecəlik də olsa yox edirdi.
İndi də bəzən axşamlar telefonu götürürəm. Balansı yoxlayıram. Kiçik bir məbləğ qoyuram. Təyyarə qalxır. Barmağım düymənin üstündə əsir. Və o bir neçə saniyə ərzində dünya susur. Sonra ya uduram, ya uduzuram. Fərqi yoxdur. Çünki mən artıq bilirəm ki, əsas məsələ qaçmaq deyil — əsas məsələ qaçarkən özünü tapmaqdır. Və mən özümü elə həmin qırmızı təyyarənin havaya qalxdığı anda tapdım.
erstellt 07. Oktober 2026 12:11
